Bunu Leon diye okuyabilirsin.
Ama dürüst olalım…
Aslında kendimizi okuyoruz.
Leon…Sevginin Gücü bir tetikçi filmi falan değil.
Bu, kalbi kilitlenmiş bir insanın yavaş yavaş çözülme durumu….
Leon kötü biri değil.
İyi de değil.
Adam durmuş orada.
Yaşıyor ama farkında değil.
Öldürüyor ama sormuyor.
Günü bitiriyor, ertesi güne geçiyor.
Kalp mi? Askıda.
Sıfır dediğimiz yer tam burası.
Dip değil.
Çöküş değil.
Hiç başlamamış olmak.
Bazı insanlar çok şey yaşadığı için donuyor.
Hissetmemeyi öğreniyor.
“Böyle daha az acıyor” sanıyor.
Leon da öyle biri.
Evindeki o saksıyı hatırla.
Toprak yok.
Kök yok.
Ama her gün alıp pencereye koyuyor.
Aslında farkında olmadan kendini taşıyor.
“Belki yaşarım” diye.
Biz de öyleyiz bazen.
Günü kurtarıyoruz.
Soruları erteliyoruz.
Kalbimizi askıya alıyoruz.
“Şimdilik böyle” diyoruz.
Ama o şimdilik bazen yıllar sürüyor.
Sonra biri giriyor hayata.
Bir mucize gibi değil.
Sessizce.
Bazen bir çocuk,
Bazen bir sorumluluk,
Bazen tek bir cümle,
Bazen sadece bir bakış.
Mathilda gibi.
Hayata yeni bir şey katmıyor.
Para değil.
Güç değil.
Başarı hiç değil.
Unuttuğun bir şeyi uyandırıyor…
“Ben sadece kendimden ibaret değilim.”
Bir, dediğin yer burası.
Bir, güçlenmek değil.
Bir, cesaret de değil.
Bir, sorumluluk almak.
Leon ilk defa birini bekliyor.
İlk defa birinin sabahına karışıyor.
İlk defa birinin yarınını düşünüyor.
Silah hala var.
Hayat hala sert.
Ama niyet değişiyor.
Artık yaşamak sadece nefes almak değil.
Birini yarım bırakmamak.
Birine emanet olmak.
Birini incitmemeye çalışmak.
Bir, kalbin kilidinin açılmasıdır.
Sonra Yol geliyor.
Ve yol geri dönüşsüzdür.
Yol bildiğin hayattan vazgeçtiğin yer.
“Böyle gelmiş böyle gider” demediğin an.
Geri dönmenin daha kolay olduğu ama dönmediğin nokta.
Yol kahramanlık değildir.
Yol kimsenin görmediği bir doğruyu seçmektir.
Leon ölümü seçmiyor aslında.
O, doğruyu seçiyor.
Bedeliyle birlikte.
Biz de öyleyiz.
Hayatta kalmayı değil,
Doğru kalmayı seçtiğimiz anlar var.
Yol kısa olabilir.
Sessiz olabilir.
Kimse anlamayabilir.
Ama insan…
Kirlenmedim.
Yarım bırakmadım.
Kendime ihanet etmedim.
Sıfır’dan Bir’e geçmek mucize değil.
Yol’a çıkmak zafer değil.
Ama şu…
Sevgi her şeyi kurtarmaz belki…
Ama insanı yerine koyar.
Ve bazen insan hayatta kalmak için değil insan kalmak için yürür.
Leon’u anlatırken aslında hepimizi anlatıyoruz.
