Bazı yollar vardır; haritada görünmez ama insanın içine çizilir. Ayağın değil, kalbin yürür o yolda. Ehl-i Beyt yolu işte böyle bir yoldur. Gürültülü değildir. Gösteriş sevmez. Kimseye üstünlük taslamaz. Sessizce öğretir, sabırla büyütür, insanı insana emanet eder.
Bu yol, sadece bir inanç biçimi değil; bir ahlak biçimidir. Nasıl konuşacağını değil, nasıl susacağını öğretir. Nasıl kazanacağını değil, nasıl incitmeyeceğini anlatır. “Hak” der ama bağırarak değil; vicdanla.
Ehl-i Beyt yolu, Hz. Ali’nin adaletini, Hz. Fatıma’nın sabrını, Hz. Hasan’ın vakur duruşunu, Hz. Hüseyin’in zulme karşı boyun eğmeyen yüreğini taşır. Bu yol, güçlünün değil, haklının yoludur. Çoğunluğun değil, doğrunun yanındadır.
Ve bu yol, Balkanlardan Anadolu’ya, gönülden gönüle aktarılan bir ırmak gibi Seyyid Ali Sultan’la da yürümüştür.
Seyyid Ali Sultan, yalnızca bir eren değil; bir vicdan öğretmenidir. İnsanlara nasıl dua edeceklerini değil, nasıl insan kalacaklarını öğretmiştir. Onun süreği, kibri değil tevazuyu; gösterişi değil özü; hükmetmeyi değil hizmet etmeyi esas alır.
Bu yol şunu der…
İnsan insana emanettir.
Güç, ezmek için değil; korumak içindir.
Bilmek yetmez, merhamet gerekir.
İbadet, sadece secdeyle değil; kalp kırmamayla olur.
Bu yolda insan, kendini büyük sanarak değil; nefsini küçülterek büyür. Kimseye yukarıdan bakmaz. Çünkü bilir… Hepimiz aynı toprağa döneceğiz.
Seyyid Ali Sultan Süreği’nde yol, sadece sözle değil; hal ile yürünür. Ne söylediğin değil, ne yaşattığın önemlidir. Ne kadar dua ettiğin değil, kaç kalbi incitmediğin sorulur.
Bugün dünya çok konuşuyor ama az anlıyor. Çok paylaşıyor ama az hissediyor. Çok biliyor ama az merhamet ediyor. İşte bu yüzden bu yol hala diri. Çünkü bu yol, zamana değil; insana hitap eder.
Bu yol, “Ben”i küçültür, “Biz”i büyütür.
Bu yol, kazanmayı değil, insan kalmayı öğretir.
Bu yol, güçlüyü değil, doğruyu yüceltir.
Bu yol, hesap sormaz; hesap olmaya çağırır.
Ve en çok da şunu söyler…
İnsan olmak zor iştir.
Ama başka hiçbir şey buna değmez.
