Bir zamanlar doğruyu anlatmak istedik.
Herkese.
Her yerde.
Her zaman.
Çünkü bildiğimizi paylaşmak istedik.
Uyaralım dedik.
Kurtaralım dedik.
Anlatalım dedik.
Ama yol bize şunu öğretti.
Hakikat, bağırarak öğretilmez.
İnsan, hazır olmadığı bir gerçeği duymaz.
Duyarsa da inkar eder.
Ya da çarpıtır.
Biz artık öğreten değil,
Olmayı öğreten olmaya çalışıyoruz.
Nasıl mı?
Bağırarak değil.
Göstererek.
Yargılayarak değil.
Durarak.
Üstten konuşarak değil.
Yanında yürüyerek.
Sessiz öğretmen olmak…
Çok zor bir iştir.
Çünkü alkış yoktur..
Takdir yoktur.
“Ne güzel anlattın” diyen yoktur.
Ama bir gün biri gelir ve der ki.
“Sen bir şey söylemedin ama ben bir şey anladım.”
İşte o zaman anlarsın…
Öğretmişsin.
