Bir zamanlar her yerde kalıcı olmak istedik.
Her ilişkide.
Her bağda.
Her hikayede.
Çünkü kalıcılığı güven sandık.
Ama yol bize şunu öğretti…
Bazı şeyler geçicidir.
Ve bu, eksiklik değildir.
Bazı insanlar hayatımıza gelir,
Bir şey öğretir,
Ve gider.
Biz bunu başta kayıp sandık.
Ama sonra anladık.
Bu, yolun düzenidir.
Her durak, ev değildir.
Her eşlik, ömür değildir.
Her bağ, sonsuz değildir.
Biz artık yolcu olduğumuzu kabul ediyoruz.
Ve yolcu olan insan,
Sahiplenmez.
Zorla tutmaz.
Yolcu olan insan şükreder.
Öğrenir.
Ve bırakır.
Bu, bir insanın erişebileceği en asil haldir.
