Bir zamanlar yalnızlık bizi korkuttu.
Çünkü yalnızlık;
Sessizliktir.
Yüzleşmedir.
Aynadır.
Kalabalıklar arasında kaybolmak kolaydı.
Ama yalnız kalınca,
İnsan kendisiyle karşılaşır.
Ve çoğu insan,
Kendisiyle karşılaşmaya cesaret edemez.
Ama yol bize şunu öğretti…
Yalnızlık, terk ediliş değildir.
Yalnızlık, içe çağrıdır.
Bazı insanlar hayatımızdan gider.
Ama bu her zaman kayıp değildir.
Bazen bu yer açmaktır.
Hakikat için.
Derinlik için.
Gerçeklik için.
Biz artık yalnız kalınca paniklemiyoruz.
Çünkü biliyoruz…
İnsan en çok,
Kendine yaklaştığında yalnız kalır.
Ve bu yalnızlık, insanı yıkmaz.
İnsanı toplar.
