Bir zamanlar kendimizi tanımaktan kaçtık.
Çünkü tanımak,
Bahaneleri bırakmaktı.
“Ben buyum” demek sorumluluk almaktı.
O yüzden uzun süre şunu yaptık…
Zaaflarımızı kader sandık.
Kaçışlarımızı hikmet.
Yanlışlarımızı kişilik.
Ama yol bize şunu öğretti…
Kendini bilmek,
İnsanın en ağır yüküdür.
Ama en büyük özgürlüğüdür.
Kendini tanımayan insan,
Hayatını başkalarının gözünden yaşar.
Kendini tanımayan insan,
Yanlışı tekrar eder ama adına kader der.
Biz artık aynaya bakabiliyoruz.
Süslemeden.
Bahane üretmeden.
Kaçmadan.
Ve bu bir insanın ulaşabileceği en büyük güçtür.
