Bir zamanlar affetmek sandığımız şey,
Unutmaktı.
Üzerini örtmekti.
Devam etmekti.
Ve bunu büyüklük sandık.
Ama yol bize şunu öğretti…
Affetmek, yok saymak değildir.
Affetmek, inkar etmek değildir.
Affetmek, yeniden aynı kapıya dönmek değildir.
Affetmek;
Kalbinde yük taşımamaktır.
Ama bu,
Aklını kapatmak değildir.
Biz artık şunu ayırıyoruz.
Kalbimizde kin tutmuyoruz.
Ama sınır koyuyoruz.
Çünkü affetmek;
Kendini feda etmek değildir.
Kendini silmek değildir.
Kendine ihanet değildir.
Gerçek affediş,
insanı küçültmez.
Gerçek affediş,
İnsanı hafifletir.
Ve biz artık hafiflemek istiyoruz.
