Bir zamanlar susmak bize korkaklık gibi öğretildi.
Sanki konuşmazsak yenilmiş sayılırdık.
Sanki cevap vermezsek yok olurduk.
Sanki kendimizi savunmazsak silinirdik.
Bu yüzden çok konuştuk.
Çok anlattık.
Çok açıkladık.
Çok ispatlamaya çalıştık.
Ama yol bize şunu öğretti…
Her söz güç değildir.
Bazı sözler yorgunluktur.
Her cevap cesaret değildir.
Bazı cevaplar savunmadır.
Ve her savunma,
İnsanı biraz daha yorar.
Biz artık susmanın kaçmak olmadığını biliyoruz.
Bazı susuşlar vardır,
İnsanın kendine sadık kalma biçimidir.
Çünkü her hakikat, her yerde söylenmez.
Her kalp, her sözü taşıyamaz.
Her kulak, her sesi kaldırmaz.
Biz artık susarken küçülmüyoruz.
Biz artık susarken içimizde büyüyoruz.
Susmak bazen;
Kendini korumaktır.
Kendini saklamak değil.
Susmak bazen;
Hikmettir.
Korku değil.
Ve bu farkı öğrenen insan çok şey kazanır.
