Bir zamanlar sustuğumuzda,
Bunu korku sandık.
Zayıflık sandık.
Geri çekilmek sandık.
Çünkü bize öğretilmişti…
“Konuşmazsan kaybedersin.”
“Sessiz kalan ezilir.”
“Sesini yükseltmezsen yok sayılırsın.”
Ama yol bize başka bir şey öğretti.
Bazı susuşlar vardır,
Kaçmak değildir.
Derinleşmektir.
Bazı susuşlar vardır,
Zayıflık değil,
Bilgeliktir.
Çünkü insan her gerçeği her yerde söylemez.
Her sözü her kulak taşıyamaz.
Her hakikat her kalbe sığmaz.
Biz artık susarken kendimizi küçültmüyoruz.
Biz artık susarken içimizde büyüyoruz.
Ve şunu fark ettik…
Susmak bazen,
Kendine sadık kalmaktır.
