Bir’e gelen insanın en büyük dersi budur.
İnsan bazen herkese karşı sorumludur.
Herkesin beklentisini düşünür.
Herkesin kalbini kırmamaya çalışır.
Herkesi taşır.
Ama kendini ihmal eder.
Yorulduğunu kabul etmez.
İstemediğini söylemez.
Canının yanmasını küçümser.
Kendi acısını erteler.
Ve zamanla kendine borçlanır.
Bir’e gelen insan bir gün durur.
Ve şunu sorar.
Ben kendime ne zaman sıra vereceğim?
Kendine sıra vermek bencillik değildir.
Kendine sıra vermek kaçmak değildir.
Kendine sıra vermek zayıflık değildir.
Bu kendini ciddiye almaktır.
Bir’e gelen insan artık kendine borçlu kalmaz.
Yorulduğunda durur.
İstemediğinde hayır der.
Kırıldığında kabul eder.
Gitmesi gerektiğinde gider.
Ve bu hayatta kalmaktır.
