Bir’e gelen insan, iyilikten vazgeçmez.
Ama iyiliğin ölçüsünü öğrenir.
Eskiden her şeye koşardı.
Herkese yardım ederdi.
Herkesi anlamaya çalışırdı.
Herkesi taşırdı.
Herkes için susardı.
Ama zamanla yoruldu.
Çünkü bazı insanlar iyiliği sevmez.
Bazı insanlar iyiliği kullanır.
Bazı insanlar iyiliği fırsat sayar.
Bir’e gelen insan şunu fark eder.
İyilik sınırsız olursa, sömürülür.
Merhamet sınırsız olursa, ezilir.
Anlayış sınırsız olursa, yok olur.
Ve insan artık şunu söyler.
Ben iyi olmaktan vazgeçmiyorum.
Ama kendime kötü davranmıyorum.
Bu, insanın verdiği en zor kararlardan biridir.
