Bir’e gelen insan artık yalnızlıktan kaçmaz.
Eskiden korkardı.
Sustuğunda kendini duyacağı için.
Yalnız kaldığında içiyle kalacağı için.
Ve insan, içiyle kalmaktan korkar.
Çünkü içeride bastırılmış sözler vardır.
Tutulmuş gözyaşları vardır.
Yarım kalmış cümleler vardır.
“Keşke”ler vardır.
“Niye”ler vardır.
Ama bir gün insan durur.
Ve konuşmamayı seçer.
Telefonu eline almaz.
Kimseye yazmaz.
Kimseye anlatmaz.
Sadece oturur.
Ve o an başlar.
Gerçek ses.
Vicdanın sesi.
Kalbin sesi.
Yorulmuş tarafın sesi.
Bir’e gelen insan bunu dinler.
Ve anlar.
Ben aslında buyum.
Güldüğümde değil.
Rol yaptığımda değil.
Güçlü göründüğümde değil.
Sessizken…
