Bir’e gelen insan şunu çok ağır öğrenir.
Gerçek her zaman alkışlanmaz.
Gerçek çoğu zaman yalnız kalır.
Çünkü yalan, kalabalık sever.
Yalan, destek bulur.
Yalan, tanık toplar.
Yalan, ağlar.
Yalan, mağdur olur.
Yalan, kendini acındırır.
Ve insanlar çoğu zaman gerçeği değil,
Daha iyi anlatılanı dinler.
Bir gün biri çıkar.
Seni anlatır.
Ama sen gibi anlatmaz.
Seni kendine göre anlatır.
Seni eksiltir.
Kendini temize çeker.
Sonra yanına birkaç kişi alır.
“Ben de öyle gördüm” diyenler olur.
“Ben de duydum” diyenler olur.
Ama kimse gerçekten bilmez.
Bir’e gelen insan artık şunu bilir.
Gerçek bağırmaz.
Gerçek kendini savunmaz.
Gerçek açıklama yapmaz.
Gerçek, olduğu gibi durur.
Ve insan şunu öğrenir.
Yalan, kalabalıkla yürür.
Gerçek, yalnız yürür.
Ama gerçek, hep yürür.
Yalan ise bir yerde yorulur.
