Bir zamanlar kalbimize gelen her şeyi doğru sandık.
Bir duygu geldiyse, “bu doğrudur” dedik.
Bir istek doğduysa, “bu bana ait” dedik.
Bir öfke yükseldiyse, “haklıyım” dedik.
Ama yol bize şunu öğretti.
Kalp saf olabilir ama kalbe gelen her şey saf değildir.
Kalbe nefs de gelir.
Korku da gelir.
Hırs da gelir.
Kıskançlık da.
İntikam da.
Biz artık her geleni içeri almıyoruz.
Kapıda duruyoruz.
Bakıyoruz.
Soruyoruz:
Bu his beni büyütüyor mu?
Bu düşünce beni arındırıyor mu?
Bu istek beni hakikate yaklaştırıyor mu, yoksa nefsime mi?
Kalp kapıdır.
Ama her gelen misafir değildir.
Biz artık kapı bekçisiyiz.
Bu sertlik değil.
Bu bilgeliktir.
