Bir’e gelen insan artık şunu fark eder.
Herkes “seviyorum” dediğinde sevmiyordur.
Bazıları sever gibi yapar.
Bazıları yanında durur gibi yapar.
Bazıları ilgilenir gibi yapar.
Ama aslında kullanır.
Kullanan insan, ihtiyaç varken vardır.
İşi düşerken arar.
Canı sıkılınca gelir.
Yalnız kalınca hatırlar.
Ama senin canın yandığında yoktur.
Sen düştüğünde meşguldür.
Sen kırıldığında anlamazdan gelir.
Seven insan ise sessizdir.
Çok konuşmaz.
Çok vaat etmez.
Ama kalır.
Yanında durur.
Seni güçlü olduğunda değil,
Zayıfken de görür.
Bir’e gelen insan artık bunu ayırt eder.
Kimin seni sevdiğini değil,
Kimin seni taşıdığını görür.
Çünkü sevgi, söz değildir.
Sevgi, yük taşımaktır.
Ve yük taşımayan, sevmez.
Sadece faydalanır.
