Yanlış insanlar yanımızdayken biz değişiriz.
Ama büyüyerek değil.
Küçülerek.
Susarak.
İçimize çekilerek.
Eskiden güldüğümüz şeylere gülmeyiz.
Eskiden anlattığımız şeyleri anlatmayız.
Eskiden olduğumuz gibi olmayız.
Bir gün aynaya bakarız.
Ve kendimizi tanıyamayız.
Çünkü yanlış insanlar,
Bizi biz yapan şeyleri yavaş yavaş alır.
Sesimizi.
Cesaretimizi.
Neşemizi.
Doğallığımızı.
Ve biz bunu sevgi sanırız.
Uyum sanırız.
Olgunluk sanırız.
Oysa bu kaybolmaktır.
