Bir zamanlar biz kendimizi tanıdığımızı sanırdık.
“Ben buyum.”
“Ben böyleyim.”
“Benim huyum bu.”
“Benim karakterim bu.”
Ama yol bize şunu öğretti.
Biz çoğu zaman kendimizi değil, nefsimizi savunuyorduk.
Nefs, çok iyi konuşur.
Çok iyi gerekçe bulur.
Çok iyi mağdur olur.
Çok iyi haklı çıkar.
Nefs der ki…
“Ben böyleyim, değişmem.”
“O beni sinirlendirdi.”
“Benim de canım var.”
“Ben de yoruldum.”
Nefs hiçbir zaman “yanıldım” demez.
Ama kalp der ki…
“Burada büyüyebilirdim.”
“Burada susmak daha doğruydu.”
“Burada incitmeden geçebilirdim.”
Biz artık şunu ayırt etmeyi öğreniyoruz.
Bu ses nefs mi ?
Kalp mi?
Nefs hep kazanmak ister.
Kalp doğru kalmak ister.
Nefs üstte olmak ister.
Kalp temiz kalmak ister.
Ve işte yol burada başlar.
Biz artık kendimizi değil nefsimizi izliyoruz.
Çünkü nefsini tanımayan yolunu karıştırır.
