Bir’e gelen insan şunu fark eder.
Her şeyi paylaşmak cesaret değildir.
Her yarayı göstermek güç değildir.
Her kırığı ortaya koymak iyileşmek değildir.
Bazı şeyleri saklamak korkaklık değildir.
Bazı şeyleri korumak bilgeliktir.
Çünkü insan, her yere girebilecek bir ev değildir.
İnsan, kapısı olan bir varlıktır.
Ve kapısı olan her şey, seçer.
Kim girer.
Kim kalır.
Kim gider.
Bu seçme hali, kibir değildir.
Bu, hayatta kalmaktır…
