Bir zamanlar biz kalabalıkla beslendik.
Çok sesle.
Çok yorumla.
Çok onayla.
Çok görünür olmakla.
Bir şey yaptığımızda görülmek istedik.
Söylediğimizde duyulmak.
İyi olduğumuzda alkışlanmak.
Çünkü bize öğretilmişti.
“Değer, görünür olmakla ölçülür.”
“İnsan, bilinirse vardır.”
Ama yol ilerledikçe fark ettik.
Gürültü doyurmuyor.
Kalabalık beslemiyor.
Onay güçlendirmiyor.
İnsan, kalabalıkta çoğalıyor gibi hisseder ama aslında dağılıyor.
“İnsan, neyle meşgulse odur.”
Biz bir zamanlar
İnsanlarla meşguldük,
Yorumlarla meşguldük,
Ne dedilerle meşguldük,
Nasıl göründükle meşguldük.
Ve içimiz boşaldı.
Şimdi başka bir şey yapıyoruz.
Kalabalıktan değil, hakikatten besleniyoruz.
Hakikat gürültü yapmaz.
Hakikat bağırmaz.
Hakikat kendini pazarlamaz.
Hakikat, sessizdir.
Sadedir.
Ağırdır.
Biz artık konuşulanı değil olanı dinliyoruz.
Birinin ne dediğine değil ne yaşadığına bakıyoruz.
Birinin ne gösterdiğine değil ne sakladığına.
Birinin kim olduğunu söylediğine değil kim olduğunu unutamadığına.
Çünkü hakikat süslenmez.
Ve biz artık süslü şeylerle doymuyoruz.
Biz gerçekle doyuyoruz.
