Bir zamanlar biz yalnızlıktan korktuk.
Çünkü yalnızlık bize eksiklik gibi öğretildi.
Sanki biri yoksa biz de yoktuk.
Sanki tutunacak bir el yoksa, düşecektik.
Ama yol bize şunu öğretti.
Yalnızlık başka, yalınlık başka şeydir.
Yalnızlık, bir boşluk gibi gelir insana.
Ama yalınlık, bir hafifliktir.
Biz artık yüklerimizi sayıyoruz.
Ve çoğunu bırakıyoruz.
Her kırgınlığı taşımıyoruz.
Her hikayeyi anlatmıyoruz.
Her insanı yanımıza almıyoruz.
Çünkü yol fazlalık sevmez.
Yalın yürüyen insan, daha az konuşur, daha çok duyar.
Daha az ister, daha çok şükreder.
Daha az anlatır, daha çok yaşar.
Ve biz artık şunu biliyoruz.
İnsan çoğaldıkça değil,
sadeleştikçe derinleşir.
