Bir’e gelen insan artık büyük kurtuluş hikayeleri anlatmaz.
Kendini kahraman gibi görmez.
Kendini özel sanmaz.
Sadece şunu yapmaya çalışır.
Kendine sadık kalmaya.
Bu sadakat, başkalarına verilen sözlerden daha ağırdır.
Çünkü kimse görmez.
Kimse alkışlamaz.
Kimse ödül vermez.
Ama insan, her gece kendine bakar.
Ve kendine yalan söyleyip söylemediğini bilir.
Bir’e gelen insan için en büyük sınav budur.
Kendine rağmen kendine sadık kalmak.
Korktuğu halde doğruyu seçmek.
Yalnız kalacağını bildiği halde eğilmemek.
Ve bunun adına güç demek…
