Bir’e gelen insan değişmekten korkmaz.
Eskiden değişmek ayıp gibi gelirdi.
Sanki verdiği her kararı ömür boyu taşımak zorundaymış gibi.
Sanki bir kere sevdiği şeyi hep sevmek zorundaymış gibi.
Sanki bir kere katlandığına hep katlanmak zorundaymış gibi.
Ama artık bilir.
İnsan büyüdükçe fikirleri değişir.
İnsan yaşadıkça sınırları değişir.
İnsan gördükçe bakışı değişir.
Ve değişmek, tutarsızlık değildir.
Değişmek, canlı olmaktır.
Aynı kalan şeyler çürüme riski taşır.
İnsan, değişerek kendini korur.
