Bir’e gelen insan bir gün durur.
Ve kendine bakar.
Ama yüzüne değil.
Hayatına bakar.
Seçtiklerine bakar.
Katlandıklarına bakar.
Sustuklarına bakar.
Ve şunu sorar.
Ben gerçekten böyle mi yaşamak istiyordum?
Bu soru hafif değildir.
Bu soru rahatlatmaz.
Bu soru insanı sarsar.
Çünkü çoğu insan, başkalarının istediği hayatı yaşadığını fark ettiğinde uyanır.
Ve bu fark ediş, geç kalınmış gibi hissettirir.
Ama aslında geç değildir.
Çünkü insan, kendini fark ettiği anda yeniden doğar.
Geç kalmak, uyanmamakla ilgilidir.
Zamanla değil.
