Bazen yalnız hissetmemin nedeni çevremde kimlerin olduğu değil.
Asıl neden, kendime ne kadar uzaklaştığım.
Bunu fark etmek kolay olmuyor.
Çünkü insan kendinden uzaklaşırken bunu çoğu zaman normal sanıyor.
Günler akıyor.
İşler yapılıyor.
Konuşmalar sürüyor.
Ama içimde bir yer sessizce geri çekiliyor.
❖
Kendimden uzaklaştığımda, ne istediğimi daha az biliyorum.
Ne hissettiğimi daha geç anlıyorum.
Neye “evet” dediğimi, neye “hayır” demek istediğimi karıştırıyorum.
Bu karışıklık dışarıdan belli olmuyor.
Ama içeride yavaş yavaş büyüyor.
❖
Uzaklaşma bir anda olmuyor.
Küçük tavizlerle başlıyor.
İçimden gelmediği halde katıldığım ortamlarla.
Söylemek isteyip sustuğum cümlelerle.
Kendimi yormasına rağmen sürdürdüğüm alışkanlıklarla.
Her seferinde küçük bir adım.
Ama toplamda büyük bir mesafe.
❖
Kendimden uzaklaştıkça, başkalarına daha çok benzemeye başlıyorum.
Daha uyumlu.
Daha sessiz.
Daha az sorun çıkaran.
Ama bu uyumun bedeli ağır oluyor.
Çünkü içimde biri geride kalıyor.
❖
Bu uzaklık bazen kendini bedende gösteriyor.
Yorgunluk olarak.
Sıkışmışlık olarak.
Nedensiz bir isteksizlik olarak.
Bazen de duygularda.
Sevinç azalıyor.
Heyecan sönüyor.
İlgisizlik artıyor.
❖
Kendimden uzaklaştığımda, yalnızlık daha derin hissediliyor.
Çünkü insan başkalarından uzak olduğunda değil,
Kendisiyle bağını kaybettiğinde daha çok yalnız kalıyor.
❖
Bu uzaklaşmayı fark ettiğim anlar oluyor.
Bir cümle içime oturmadığında.
Bir başarı beni sevindirmediğinde.
Bir ilişki beni beslemediğinde.
İşte o an duruyorum.
❖
Kendimden uzaklaşmak bir suç değil.
Bir hata da değil.
Çoğu zaman bir korunma şekli.
İnsanın kendini incinmekten saklama yolu.
Ama bu koruma uzun sürdüğünde,
İnsanı kendisinden mahrum bırakıyor.
❖
Bu bölümde şunu kabul ediyorum.
Bazen kendimden uzaklaştım.
Bazen kendimi ihmal ettim.
Bazen başkalarının sesi, kendi sesimin önüne geçti.
Bunu inkar etmiyorum.
❖
Ve aynı zamanda şunu da biliyorum.
Uzaklaştığım yer, geri dönemeyeceğim bir yer değil.
Kendime dönüş bir anda olmuyor.
Ama mümkün.
❖
Kendimle yeniden temas kurmaya başladığımda,
Yalnızlık biraz hafifliyor.
Kalabalıklar daha anlamlı hale geliyor.
Sessizlik daha az ürkütüyor.
Çünkü insan,
Kendine yaklaştıkça
Dünyayla da daha gerçek bir bağ kurabiliyor.
❖
Kendinden uzaklaşma bana şunu öğretiyor.
Yalnızlık her zaman başkalarıyla ilgili değil.
Bazen insan kendi yanından çekildiği için yalnız kalıyor.
