Yanlış insanlardan sonra insan bir süre ne yapacağını bilemez.
Çünkü alışkanlıklar kırılmıştır.
Sesler kesilmiştir.
Ritmi bozulmuştur.
Eskiden birine anlatırdık.
Şimdi anlatacak kimse yoktur.
Eskiden biri sorardı.
Şimdi kimse sormaz.
Bu boşluk, ilk başta korkutur.
Çünkü insan, sessizliğe alışık değildir.
Ama sonra bir şey olur.
İnsan, kendini duymaya başlar.
Ne istediğini.
Neye yorulduğunu.
Neye tahammül edemediğini.
Neyin ona iyi gelmediğini.
Yanlış insanlarla birlikteyken bunları duyamazdık.
Çünkü hep onların sesleri vardı.
Onların ihtiyaçları.
Onların beklentileri.
Onların halleri.
Şimdi, ilk defa kendi içimiz konuşur.
Ve bu konuşma,
Yüksek sesle olmaz.
Sakin olur.
Net olur.
İnsan kendini yeniden öğrenirken şunu fark eder.
Ben sandığım kişi değilmişim.
Ben olmak zorunda kaldığım kişiymişim.
Ve bu fark, insanın hayatını değiştirir.
