12. Kendine Doğru İlk Adım

Bir yerde duruyorum.
Uzun zamandır ilk kez, acelem yok.
Ne bir yere yetişmeye çalışıyorum ne de bir şeyi kanıtlamaya.

Sadece buradayım.

Ve fark ediyorum ki kendime doğru atılan ilk adım, büyük bir hamle değil.
Sessiz bir karar.

Kendime doğru yürümek, her şeyi değiştirmek anlamına gelmiyor.
Hayatı sıfırlamak değil.
Geçmişi silmek hiç değil.

Bu adım daha sade.
Daha içerden.

Bugün kendimle daha dürüst olmayı seçiyorum.

Bu adımda yüksek sesle konuşmuyorum.
Kimseye ilan etmiyorum.

Çünkü bu adım başkaları için atılmıyor.
Bu adım bana ait.

Kendime doğru ilk adım, kendimden kaçmamayı seçmek.

Hoşuma gitmeyen duygular geldiğinde hemen dağıtmıyorum.
Yorgun hissettiğimde kendime kızmıyorum.
Kafam karıştığında bunu saklamıyorum.

Olduğum yerde kalmayı deniyorum.

Bu adımda şunu kabul ediyorum.
Her şeyi aynı anda çözemem.
Her soruya hemen cevap bulamam.
Her gün güçlü hissetmem mümkün değil.

Ve bu kabul, beni küçültmüyor.
Aksine rahatlatıyor.

Kendime doğru ilk adım, kendimle konuşma biçimimi değiştirmek.

Kendime sert cümleler kurmayı azaltıyorum.
Hep eksik olduğum yerlerden bakmamayı öğreniyorum.
Kendime biraz daha insaflı davranıyorum.

Çünkü fark ediyorum ki, en çok yarayı kendimden alıyorum.

Bu adımda hayat hala zor olabiliyor.
İnsanlar hala karmaşık.
Gelecek hala belirsiz.

Ama ben artık kendimi bu zorluğun karşısında tek başıma bırakmıyorum.

Kendime doğru yürürken, bazı şeyleri geride bırakıyorum.

Herkesi memnun etme çabasını.
Sürekli güçlü görünme ihtiyacını.
Başkalarının beklentilerini pusula yapmayı.

Bunlar bir anda olmuyor.
Ama fark edildikçe hafifliyor.

Bu adımda şunu öğreniyorum.
Kendime yakın olduğumda, dünya daha katlanılır oluyor.

Sorunlar kaybolmuyor.
Ama beni yutmuyor.

Çünkü artık kendimle yan yanayım.

Kendime doğru ilk adım, kendimi seçmek değil sadece.
Kendimi terk etmemeyi seçmek.

Ne olursa olsun, buradayım demek.
Düştüğümde de buradayım.
Yanıldığımda da buradayım.

Bu adım küçük görünebilir.
Dışarıdan fark edilmeyebilir.

Ama içerde büyük bir yer değiştiriyor.

Çünkü insan kendisine doğru yürümeye başladığında,
Artık eski şekilde kaçamaz.

Bu adım bir son değil.
Bu adım bir yolun başlangıcı.

Ve bu yol, başkasına değil,
Tam olarak bana çıkıyor.

Şimdi biliyorum.

Kendime doğru ilk adımı attığım an,
Hayat beni nereye götürürse götürsün,
Ben artık kendimi geride bırakmayacağım.

Ve bu, şimdiye kadar verdiğim en sessiz ama en gerçek söz.

Kategoriler:


Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir