Silah değildir elimdeki…
Ama silahtır benim kalemim.
Barut kokmaz, kan akıtmaz.
Fakat gerçeği yazdığında nice saltanatı yıkar.
Bir mermi bir bedeni düşürür.
Bir cümle bir düzeni.
Kurşun hedefini görür.
Kalem, niyeti.
Benim silahım kağıda değer.
Tetiğim vicdandır.
Nişangahım hakikat.
Bağırmam.
Tehdit etmem.
Sadece yazarım.
Çünkü bilirim;
Bir gün herkes sustuğunda yazılan kalır.
Nice imparatorlukları titreten kelimeler oldu.
Nazım Hikmet demir parmaklıklar ardında bile kelimeyle yürüdü.
Mehmet Akif Ersoy bir milleti ayağa kaldıran mısralar bıraktı.
Necip Fazıl Kısakürek fikirle savaştı, kalemle meydan okudu.
Hiçbiri kurşun sıkmadı.
Ama iz bıraktılar.
Çünkü kurşun yaralar…
Kalem hesap sorar.
Benim kalemim tehdit değil, şahitliktir.
Haksızlık gördüğümde susmam.
İhanet gördüğümde yazmamazlık etmem.
Çünkü söz namustur.
Ve bilirim…
Kurşun bir gün paslanır.
Ama kelime ya dirilir ya da diriltir.
Silahtır benim kalemim.
Kurşun ihtiyacım yok.
Çünkü hedefim insan değil…
Dursun Yücel ✍🏻
