Eskiden her şey bozuktu…
Ama insanlar sağlamdı.
Yokluk vardı ama yok saymak yoktu.
İmkan azdı ama iman çoktu.
Kapılar gıcırdardı belki, ama kalpler sessiz açılırdı.
Söz senetti.
Bakış kefildi.
El sıkışmak, imzadan daha ağırdı.
Bugün her şey yeni…
Ama insan yorgun, insan kırık, insan yarım.
Eşyalar akıllandı.
İnsanlar hesaplandı.
Eskiden tamir edilen şeyler eşyaydı,
Şimdi tamir edilemeyen şey insanın kendisi.
Ve en acısı…
O zamanlar fakirlik ayıptı belki,
Ama şimdi vefasızlık normal.
Senin dediğin gibi;
Eskiden her şey bozuktu…
Ama insanlar gerçekten sağlamdı.
