Bir noktada şunu deniyorum.
Kimseyi çağırmadan.
Bir plan yapmadan.
Bir yere yetişmeden.
Sadece kendimle kalmayı.
Bu ilk başta tuhaf geliyor.
Sanki eksik bir şey varmış gibi.
Bir boşluk unutulmuş gibi.
Ama durdukça anlıyorum ki,
Eksik olan biri değilmiş.
Benmişim.
❖
Kendimle kaldığımda hemen derin şeyler olmuyor.
Bilgelik inmiyor.
Hayat çözülmüyor.
Önce sıkıntı geliyor.
Ne yapacağımı bilememek.
Zamanın uzaması.
Bir şeyle oyalanma isteği.
Bu aşamayı geçmeden ilerlenmiyor.
❖
Kendinle kalabilmek, kendinle iyi olmak demek değil.
Bazen kendinle kalmak,
Kendinle uğraşmak demek.
İçimdeki sesler karışıyor.
Biri acele ediyor.
Biri bırakmak istiyor.
Biri hala tutunuyor.
Hepsi aynı anda konuşuyor.
❖
Bu sesleri susturmaya çalışmıyorum.
Sıraya dizmiyorum.
Haklı haksız ayırmıyorum.
Sadece dinliyorum.
❖
Dinledikçe şunu fark ediyorum.
Kendimle kalabilmek,
Kendime katlanabilmekle başlıyor.
Hoşuma gitmeyen yanlarımla.
Kararsız hâllerimle.
Tutarsızlıklarımla.
Bunlar yokmuş gibi davrandığımda,
Kendimden uzaklaşıyormuşum.
❖
Kendimle kaldıkça,
kendime karşı daha yumuşak oluyorum.
Her şeyi çözmek zorunda değilim.
Her gün iyi hissetmek zorunda değilim.
Her soruya cevap bulmak zorunda değilim.
Bu rahatlama,
İçimde alan açıyor.
❖
Kendinle kalabilmek,
Yalnızlıktan farklı bir şey.
Yalnızlık bazen eksiklik hissettiriyor.
Kendinle kalabilmek ise,
Varlığı hissettiriyor.
Ben buradayım duygusu.
❖
Bu halde başkalarıyla kurduğum bağ da değişiyor.
Tutunarak değil,
Yaslanarak değil,
Paylaşarak.
Kendimle iyi bir temas kurduğumda,
Başkasına yük olmuyorum.
❖
Kendinle kalabilmek zaman istiyor.
Sabır istiyor.
Zorlamamayı istiyor.
Hemen sevilmiyor bu hal.
Ama alışıldıkça güçleniyor.
❖
Bir süre sonra şunu fark ediyorum.
Kendimle kalabildiğimde,
Kalabalıklar beni yutmuyor.
Gürültü dağıtmıyor.
Yalnızlık korkutmuyor.
Çünkü içimde biri var.
Ve onu bırakmıyorum.
❖
Kendinle kalabilmek,
İnsanın kendisini terk etmemesi.
Her şey karıştığında bile,
Buradayım diyebilmesi.
❖
İnsanın hayatı taşıyabilmesi için en sağlam yerlerden biri.
