Ankara’da akşam rüzgarı eser.
İnsan yürürken yavaşlar.
Gün bitmiştir ama içte kalanlar bitmez.
Sokaklar tenhalaşır.
Işıklar yanar.
Bir yorgunluk çöker omuzlara,
Adı yoktur ama ağırlığı vardır.
Bu şehir akşamları susmayı öğrenir.
Kimse kimseye yük olmaz.
Herkes kendi içiyle eve döner.
Bazı sorular cevap aramaz artık.
Sadece taşınır.
Rüzgar geçer, yüzü üşütür.
Asıl üşüyen içtir.
İnsan neyi bırakamadığını
Tam da bu saatlerde anlar.
Ankara’da umut sessizdir.
Bağırmaz.
Gösterilmez.
İnsanın içinde, kimse görmeden durur.
Akşam olur.
Rüzgar diner.
Ama geride bir şey kalır.
İnsanı biraz eksilten,
Biraz da kendine yaklaştıran bir şey.
