Bir zamanlar hep ileriye baktık.
Sonraya.
Olacaklara.
Ulaşılacaklara.
Ama yol bize şunu öğretti…
Bazen durup arkaya bakmak gerekir.
Kaçtıklarını görmek için değil,
geldiğin yolu onurlandırmak için.
Son bakış;
Pişmanlık değildir.
Son bakış;
Hesaplaşma değildir.
Son bakış şükürdür.
Biz artık şunu görebiliyoruz…
Nereden başladık.
Kimdik.
Nerelerde düştük.
Nerelerde kalktık.
Nerelerde sustuk.
Nerelerde öğrendik.
Ve bu bakış insanı kibirli yapmaz.
İnsanı mütevazı yapar.
Çünkü insan,
Ne kadar yol aldığını gördükçe,
Ne kadar az bildiğini de fark eder.
Son bakış,
İnsanı ağırlaştırmaz.
Derinleştirir.
