Bir zamanlar her şeyi biriktirdik.
Anılar.
Acılar.
Sözler.
İnsanlar.
Ve ruhumuz ağırlaştı.
Yol bize şunu öğretti…
Her şey tutulmaz.
Her şey saklanmaz.
Her şey taşınmaz.
Bazı şeyler bırakılır.
Bazı şeyler çözülür.
Bazı şeyler buhar olur.
Damıtmak;
Gereksizi bırakmak özü tutmaktır.
Biz artık yaşadıklarımızı,
Acıdan ibaret görmüyoruz.
Onları süzüyoruz.
Anlamını alıyoruz.
Gerisini bırakıyoruz.
Bu olgunluğun en sessiz halidir.
