Bir zamanlar kalbi,
Her şeye açtık.
Herkese verdik.
Her yere serdik.
Ve buna iyilik dedik.
Ama sonra yorulduk.
Çünkü kalp de yorulur.
Kalp de kırılır.
Kalp de ağırlaşır.
Yol bize şunu öğretti…
Kalbi açık tutmak,
Kalbi savunmasız bırakmak değildir.
Kalbi ayakta tutmak;
Onu korumaktır.
Ona sınır çizmektir.
Onu ucuzlatmamaktır.
Biz artık kalbimizi herkesin ayakkabısıyla basacağı bir yer yapmıyoruz.
Kalp, kutsaldır.
Her yere serilmez.Ve kalbini ayakta tutabilen insan,
Dünyada yıkılmaz.
