İyi bir insan olmak bazen bir yük gibi gelir.
Kimseye kötülük düşünmezsin, kalbinde art niyet yoktur, elinden geldiğince kırmamaya çalışırsın…
Ama yine de insanlar senden uzaklaşır.
Yanlış anlarlar.
Suskunluğunu kibir sanarlar.
İyiliğini zayıflık.
Sessizliğini mesafe.
Bir süre sonra insan kendine sormaya başlar…
“Ben nerede yanlış yapıyorum?”
Oysa bazen yanlış yapan sen değilsin.
Bazı insanlar ışığı sevmez.
Çünkü ışık, onların karanlıklarını görünür kılar.
Sen bir şey yapmadan bile rahatsız olurlar;
Çünkü senin varlığın, onların bastırdıklarını hatırlatır.
İyi niyet, herkese iyi gelmez.
Bazıları için sen bir ayna gibisindir.
Ve herkes aynaya bakmak istemez.
Bu yüzden yalnız kalırsın bazen.
Kalabalıklar içinde bile.
Anlaşılamadığını hissedersin.
Kendini anlatmaya çalışırsın ama kelimeler yetmez.
Her yalnızlık bir ceza değildir.
Bazıları bir korumadır.
Allah, bazı kalpleri kalabalıklardan saklar.
Çünkü her kalp her yere ait değildir.
Bazı yollar sessiz yürünür.
Bazı yükler tek başına taşınır.
Ve bazı insanlar, ancak kendi içine çekildiğinde büyür.
Belki sen de onlardansın.
Herkes seni sevmek zorunda değil.
Herkes seni anlamak zorunda da değil.
Çünkü senin yolun, herkesin yolu değil.
Kalbini koru.
Çünkü temiz kalabilmek, bu dünyada en zor şeylerden biridir.
Ve zor olan şeyler, kıymetlidir.
