Bir zamanlar sessizlik bizi korkutuyordu.
Çünkü sessizlikte insan kendisiyle kalır.
Ve çoğumuz…
Kendimizle kalmaya alışık değildik.
Ama yol bize şunu öğretti…
Sessizlik boşluk değildir.
Sessizlik, derinliktir.
Sessizlikte kalp konuşur.
Ama bağırmaz.
Sessizlikte şunu duyarız.
Neyi gerçekten istiyoruz.
Neyi sadece alışkanlıktan tutuyoruz.
Neyi korkudan bırakmıyoruz.
Biz artık sessizliği kaçılacak bir yer değil oturulacak bir yer olarak görüyoruz.
Ve her oturuşta,
Bir şey çözülüyor.
