Bir zamanlar biz, her şeyi omuzladık.
Başkalarının acısını.
Başkalarının suçunu.
Başkalarının pişmanlığını.
Başkalarının kararlarını.
Bunu merhamet sandık.
Bunu iyilik sandık.
Bunu insanlık sandık.
Ama yol bize şunu öğretti…
Her yük taşınmaz.
Her yük bizim değildir.
Bazı insanlar yükünü bırakmak için gelir.
Bazıları sorumluluğunu devretmek için.
Bazıları kendi karanlığını bize yüklemek için.
Ve biz, iyi olduğumuz yerden yakalandık.
Şimdi biliyoruz…
Herkes kendi yükünü taşır.
Biz eşlik edebiliriz.
Ama sırtlanamayız.
Çünkü sırtlanan yolda kalır.
