Bir’e gelen insan, bir noktada durur.
Ve şunu fark eder.
Ben hala geçmişle konuşuyorum.
Hala eski konuşmaları zihnimde tekrar ediyorum.
Hala olmadık şeyleri düşünüyorum.
Hala “şöyle deseydim” diyorum.
Hala “keşke” diyorum.
Ve insan, en çok burada yorulur.
Bir’e gelen insan, bir gün karar verir.
Bu defteri kapatıyorum.
Bu, affetmek değildir.
Bu, unutmak değildir.
Bu, hak vermek değildir.
Bu artık bu dosyayla yaşamamak demektir.
Çünkü insan bitmiş şeyleri zihninde açık tuttuğu sürece hayatı tam yaşayamaz.
Bir’e gelen insan,
Geçmişi yok etmez.
Ama artık onunla yatmaz.
Onunla kalkmaz.
Onunla karar vermez.
Ve bu…
İnsanın kendine yaptığı en büyük iyiliklerden biridir.
