Bir’e gelen insan, bir gün fark eder.
Artık eskisi gibi bağırmıyordur.
Haklılığını anlatmıyordur.
Kendini savunmuyordur.
İspat etmiyordur.
Ama bu zayıflık değildir.
Bu, yerleşmektir.
Eskiden güç,
Yüksek ses sanılırdı.
Hızlı tepki sanılırdı.
Hemen cevap sanılırdı.
Şimdi insan bilir.
Güç, her şeye atlamamak demektir.
Güç, her söze cevap vermemektir.
Güç, her savaşa girmemektir.
Bir’e gelen insan sessizce güçlenir.
Kimse fark etmez.
Kimse alkışlamaz.
Kimse görmez.
Ama o, bir gün aynaya baktığında şunu hisseder.
Artık kimse beni kolayca sarsamıyor.
Ve bu his,
Dışarıdan değil,
İçeriden gelir.
