Bir’e gelen insan şunu fark eder.
Yalan, kısa konuşmaz.
Yalan uzundur.
Yalan süslüdür.
Yalan detaylıdır.
Yalan ikna etmeye çalışır.
Yalan tekrar eder.
Yalan abartır.
Yalan kanıt üretir.
Yalan tanık bulur.
Çünkü yalan, yalnız kalamaz.
Yalan, kalabalık ister.
Gerçek, sakin durur.
Gerçek bağırmaz.
Gerçek süslenmez.
Gerçek, kendini ispatlamaz.
Çünkü gerçeğin buna ihtiyacı yoktur.
Ve insan bunu gördüğünde,
Artık her çok konuşanı ciddiye almaz.
Her hikayeyi dinlemez.
Her ağlayanı masum sanmaz.
Çünkü bazı gözyaşları bile taktiktir.
