Bir’e gelen insanın bir günü vardır.
Bir sabah uyanır.
Ve şunu hisseder.
Artık susmayacağım.
Artık içimde tutmayacağım.
Artık kendimi küçültmeyeceğim.
Artık olanı olduğu gibi göreceğim.
Ve bu karar, bağırarak alınmaz.
Bu karar, sakin bir yerden gelir.
Çünkü insan en büyük kararlarını sessiz alır.
Artık herkesin iyiliğini düşünmeyeceğim der.
Artık kendime kötülük etmeyeceğim der.
Artık her şeyi görmezden gelmeyeceğim der.
Ve bu karar, insanı yalnızlaştırır.
Ama özgürleştirir.
Çünkü susmak bazen erdem değildir.
Bazen korkudur.
Bazen alışkanlıktır.
Bazen kaçıştır.
Ve insan artık susmayacağım dediğinde,
Bağırmaya başlamaz.
Netleşmeye başlar.
Sınır koymaya başlar.
Geri çekilmeye başlar.
Ve bu, en büyük konuşmadır.
