Bir’e gelen insan şunu fark eder.
Bazı insanlar vedalaşmaz.
Bazı insanlar konuşmaz.
Bazı insanlar yüzleşmez.
Bazı insanlar sadece kaybolur.
Bir gün mesaj atmayı bırakırlar.
Bir gün aramamaya başlarlar.
Bir gün cevapları geciktirirler.
Bir gün yokmuş gibi davranırlar.
Çünkü vedalaşmak cesaret ister.
Çünkü konuşmak sorumluluk ister.
Çünkü yüzleşmek karakter ister.
Ve bazı insanlar bunlara sahip değildir.
Onlar gitmeyi seçer.
Ama gitmekle bitmez.
Çünkü gitmek bazen kaçmaktır.
İnsan kaçtığı şeyi içinde taşır.
İnsan konuşmadığı şeyle yaşar.
İnsan yüzleşmediği şeyle çürür.
Bir’e gelen insan artık bunun farkındadır.
Ve arkasından konuşmayanları değil,
Yüzüne bakamayanları tanır.
Çünkü insan, en çok gözünü kaçırdığı yerden suçludur.
Ve artık şunu bilir.
Vedalaşmadan gidenler,
Asla gerçekten gitmez.
Sadece kendi içlerinde kalırlar.
