Bir’e gelen insan artık her şeyi omuzlamaz.
Her yükü sırtlanmaz.
Her sorumluluğu almaz.
Eskiden güçlü görünmek isterdi.
Her şeye yetişmek isterdi.
Herkesi kurtarmak isterdi.
Ama zamanla yoruldu.
Ve yorgunluğun, zayıflık olmadığını öğrendi.
Yorgunluk, insan olmanın doğal hâlidir.
Ve insan, her şeye gücünün yetmediğini kabul ettiğinde hafifler.
Çünkü artık kendine savaş açmaz.
Kendine yüklenmez.
Kendini hırpalamaz.
Kendine biraz daha merhametli olur.
