Bir’e gelen insan artık her şeyi dışarı dökmez.
Bazı şeyleri içinde tutar.
Ama bu bastırmak değildir.
Bu saklamak değildir.
Bu kaçmak değildir.
Bu, taşıyabilmektir.
Çünkü her yük konuşularak hafiflemez.
Bazı yükler, taşınarak hafifler.
Zamanla.
Sessizlikle.
Sabırla.
Ve insan, her acıyı anlatmak zorunda olmadığını anladığında, kendine biraz daha yaklaşır.
