Bir’e gelen insan artık her şeyi anlatma ihtiyacı duymaz.
Eskiden çok konuşurdu.
Çünkü anlaşılmak isterdi.
Çünkü görülmek isterdi.
Çünkü fark edilmek isterdi.
Şimdi daha az konuşur.
Çünkü artık kendini tanır.
Çünkü artık kendini bilir.
Çünkü artık kendine inanır.
İnsan kendine inandığında, başkalarını ikna etmeye çalışmaz.
Sessizlik, artık boşluk değildir.
Sessizlik, yerleşmektir.
Sessizlik, kendinde kalmaktır.
Ve bu hal, dışarıdan soğuk görünür.
Ama içten çok sakindir.
