Bir’e gelen insan artık bunu kabul eder.
Herkesle derin olunmaz.
Herkesle konuşulur.
Ama herkesle açılmaz.
Herkesle gülünür.
Ama herkesle ağlanmaz.
Herkesle yan yana gelinir.
Ama herkesle yol yürünmez.
Bu ayıp değildir.
Bu kötülük değildir.
Bu üstünlük değildir.
Bu farkındalıktır.
Çünkü herkes aynı yere bakmaz.
Herkes aynı derinliği taşımaz.
Ve herkes, senin içini taşıyamaz.
Bazı insanlar yüzeyde kalmak ister.
Ve bu onların seçimidir.
Bir’e gelen insan bunu zorla değiştirmez.
Sadece mesafesini ayarlar.
