Bir’de insan artık herkese açık değildir.
Bu kapanmak değildir.
Bu ayıklamaktır.
Eskiden kapılar ardına kadar açıktı.
Herkes girerdi.
Kimse sorgulanmazdı.
Şimdi kapılar hala var.
Ama anahtar herkese verilmez.
Çünkü insan öğrenmiştir.
Her giren misafir değildir.
Bazıları yerleşir.
Bazıları tüketir.
Bazıları dağıtır.
Bazıları kırar.
Bir’e gelen insan artık kırılmamak için değil, bozulmamak için sınır koyar.
