Sana benzeyen bir suskunluk kaldı bende,
Adını söylemeyen, ama her şeyde geçen…
Bir pencere aralığında üşüyen akşam gibi
Bakışın, hep yarım, hep geç kalan.
Bir gül düşürdüm kalbimin en tenha yerine,
Ne koparılabildi ne de soldu tam.
Kırmızı değildi, beyaz da sayılmazdı,
Bir ara renkti senin gidişin kadar.
Yürüdün içimden, ayak izlerin kaldı,
Her iz bir dua, her dua biraz kırık.
Ben seni kalbimde sakladım yıllarca,
Sen zamanın içinde sessizce dağıldın.
Bir mektup yazdım, göndermedim,
Zarfı gece, mührü sabırdı.
Okunsaydı belki eksilirdin,
Okunmadın… ve içimde büyüdün.
Şimdi adını anmıyorum kimselere,
Çünkü her söyleyiş biraz eksiltir.
Ben seni susarak sevdim,
Bazı aşklar konuşunca ölür.
“Mona Rosa, siyah güller, ak güller…” (kısa alıntı) esinlenmiş ruh haliyle…
