İftira, gerçeği bilerek eğip bükmektir.
Bir insanın alnına sürülen görünmez bir lekedir;
Su döksen çıkmaz, zaman geçse silinmez.
Çünkü iftira, sadece sözü değil, niyeti de kirletir.
İnkar ise başka bir yüzdür.
Hakikatin karşısında susmak değil,
Onu görüp “yok” demektir.
İnkar eden, gerçeği bilmezden gelmez;
Bilip de kaçmayı seçer.
İftira atan, başkasını karartır.
İnkar eden, kendini.
İftira cesaret ister sanılır ama değildir;
En kolay kaçış yoludur.
İnkar güçlü duruş gibi görünür ama değildir;
Vicdanın yükünü taşımaya gücü yetmeyenin halidir.
Zaman ilginçtir…
İftira bağırarak yürür,
Hakikat sessizce bekler.
Ama sonunda…
Bağıran yorulur,
Sessiz olan konuşur.
Ve insan şunu öğrenir…
İftira unutulmaz,
İnkar savunmaz.
Hakikat gecikir belki,
Ama asla vazgeçmez.
Anladın mı? Can özüm…
(Anlamayanlara işaret aşağıdadır. Sükut ile…)
