İnsan düşer.
Ama çoğu insan düştüğünü kabullenmez.
Düştüğünde başkasını suçlar.
Zamanı, şartları, insanları…
Oysa düşmek, insanın kaderi değildir.
İnsanın öğretmenidir.
Sıfır’a düşen insan ilk kez şunu sorar kendine…
“Ben kimim, eğer kimse bakmıyorsa?”
Bu soru ağırdır.
Çünkü bu soruda unvan yoktur.
Maskeler işe yaramaz.
Sıfır’da herkes eşittir.
Zalim de, mazlum da…
Çünkü burada kimse başkasının yüzüne bakarak yaşayamaz.
