Sıfır’da uzun cümleler yoktur.
Sıfır’da açıklama yoktur.
Sıfır’da savunma yoktur.
Sıfır’da insan susar.
Ama bu sessizlik,
boş bir sessizlik değildir.
Bu sessizlikte şunlar konuşur…
Vicdan.
Hatıralar.
Pişmanlıklar.
Yarım kalmış cümleler.
Yapamadıkların.
Yaptıkların.
Ve insan şunu anlar…
En çok kendine borçluymuş.
